Vlaams kampioenschap veldlopen Rotselaar

6 uur … de wekker jaagt ons het bed uit zoals op een doodgewone weekdag. Maar het voelt toch anders aan … zondag 17 februari 2014 en vandaag staat de Lotto Crosscup Rotselaar op de agenda. We gaan er naar toe met de bus, de sportzakken staan reeds van gisterenavond gepakt en het “schoolreisgevoel” steekt de kop op.

Vlug eerst naar de bakker, waar een AVR-trainer ons reeds voor was om de eerste pistoletjes op te pikken. Ontbijt … en anderhalf uur later staan we met zo’n 60 anderen aan de dubbeldekbus op de parking van de expo hallen.

 

Ze hadden me goed gewaarschuwd: “papa, wij gaan samenzitten op de bus … jammer dat jij wat verderop alleen zal moeten zitten”… de boodschap is duidelijk dat ze het ouderlijk gezag liever niet te dicht in hun buurt hebben wanneer ze samentroepen met hun vrienden. Gelukkig voor mij draait het scenario anders uit. Terwijl mijn 2 atleetjes zich op de bus snel omringen met hun AVR-vrienden,  neem ik een lege stoel in naast een andere papa. Alleen hoef ik dus niet te zitten. En het is geruststellend te horen dat hij deze morgen dezelfde boodschap kreeg van zijn dochterlief.

 

20 voor 8… we zijn vertrokken voor een busrit van ruim anderhalf uur.  PSP, GSM en nintendo dompelen een deel van de jonge gastjes onder in een virtuele  spelwereld. Anderen vullen de tijd met woord- en tekenspelletjes die ook wij “in onze tijd” speelden. Af en toe komen ze eens piepen tot bij ons, een ideaal moment om hen, ruim voldoende uren voor de wedstrijd, nog een broodje en wat water toe te stoppen.  Onderweg krijgen we nog wat info over de drukke AVR-kalender van de komende weken en voor we het goed  en wel beseffen, manoevreert de bus zich op de parking nabij het parcours… Rotselaar Cross cup, here we come.

 

Even later staat de AVR-tent te schitteren in het zonnetje op een zompig stukje grasveld. De sporttassen vinden er hun plaatsje, stoeltjes worden open geplooid. Ouders die de verre verplaatsing op eigen houtje deden, sluiten aan. Iedereen mooi op tijd. De terreinverkenning kan starten. We lopen in het zog van trainers en atleten het stukje parcours van benjamins, pupillen en miniemen af en stellen vast dat het er behoorlijk  bij ligt ondanks de overvloedige regen van de voorbij weken. Aan de wissel- en startzone legt Geert nog eens met handen en voeten uit hoe het er straks aan toe zal gaan … of zou moeten gaan. Veel zorgen lijken de kleine AVR-atleetjes er zich niet om te maken.

De wedstrijden naderen snel en de trainers vinden een rustig plaatsje voor de opwarming.

Ik voel ondertussen de adrenaline bij mezelf toenemen. Niet de wedstrijd zelf zorgt hier voor , maar ik sta er vandaag uitzonderlijk alleen voor met mijn 2 pagadders … de wedstrijden volgen elkaar razendsnel op en een benjamientje en pupil tijdig aan de start krijgen, zorgt wel voor wat stress. Terwijl ik de jongste zijn spikes knoop, maak ik nog snel goede afspraken met de oudste voor zijn wedstrijd. “zorg dat je hier klaar staat aan de tent 20 minuten voor je wedstrijd. Ik zal mij haasten om hier terug te zijn”.  Een mama van een andere pupil springt mij bij: “maak je geen zorgen. Ik zorg er voor dat hij samen met mijn zoon klaar staat aan de start”. Oef, … zalig als je op zo’n stressmoment een helpende hand krijg aangereikt

Terwijl de benjamin meisjes hun wedstrijd afwerken, sta ik aan te schuiven met de jongens voor de startzone. Ouders en trainers slaan de handen in elkaar en dragen er samen zorg voor dat de kleine mannen niet verloren gaan in de drukte. We loodsen ze vlot hun compartiment in en zien daarna een wedstrijd waarin ze het schitterend doen.

 

Na aankomst snel een zoen en dikke duim voor de inzet en dan een spurtje naar de clubtent waar mijn pupil klaar staat… met dank dus aan die andere mama voor de hulp. Wat volgt is een copie van een half uurtje geleden: aanschuiven, drukte, zorgen dat iedereen van het ploegje er bij is en uiteindelijk vlot de startzone binnen ….  in een flits is ook deze wedstrijd voorbij.

 

Terug bij de clubtent… verse droge kleren en schoenen vervangen de AVR-tenuetjes. Vuile spikes in de ene zak, vieze kleren in de andere zak … we weten straks weer wat gedaan wanneer we thuis uitpakken. De picknick smaakt heerlijk. Veel tijd om te bekomen hebben de lopers niet nodig. Een klein half uurtje later wordt het mini-voetbalveldje op 400 meter van het parcours, ingenomen door een 15-tal AVR -atleten die onder een deugddoend winterzonnetje bewijzen dat ze over een uitstekende conditie beschikken. Ik hou ze vanop een afstand in het oog en hoor ondertussen in de verte via de speakers dat AVR algemeen goede prestaties neerzet.

 

 

Tegen 14 u staan we weer paraat aan het parcours. We verzamelen met velen aan de aankomstzone en moedigen als een echt spionkop  Veerle en Saskia aan tijdens hun wedstrijd. Een laatste sportief hoogtepunt van de dag alvorens de AVR-tent op te ruimen en huiswaarts te keren.

 

Geert heeft net voor het terugkeren in het secretariaat  nog een blad met de uitslagen kunnen bekomen. We moeten dus niet wachten om deze thuis via internet op te zoeken, maar vernemen al op de bus de  resultaten van de AVR-atleten. Ze deden het schitterend: podiumplaatsen, dichte en iets minder dichte ereplaatsen, …. benjamins, pupillen en miniemen die hun relays met heel veel inzet afwerkten. Gedrevenheid om met de ploegmakkers de AVR-kleuren te verdedigen, elk met de eigen talenten en mogelijkheden . Het maakt hen stuk voor stuk tot winnaars, op en naast het podium.

 

Tijdens het avondeten brengen we ons verhaal van de dag over aan de mama die thuisgebleven is. De frietjes met biefstuk zijn de perfecte afsluiter van een superleuke dag.

 Ik zag mijn 2 zoontjes genieten van een fantastische sport en van uren spelen met hun AVR-vrienden. Ikzelf vond het weer heerlijk de aangename sfeer onder te ouders te mogen ervaren en stond ook vandaag weer vol bewondering toe te kijken hoe de trainers van deze “vereniging” zich tomeloos inzetten voor onze jongens en meisjes. Heerlijk… een mens zou voor minder om 6 u opstaan, zelfs op zondag….

 

Steve

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 2 reacties

Berichtnavigatie

2 gedachten over “Vlaams kampioenschap veldlopen Rotselaar

  1. Lynn Verstraete

    Prachtig geschreven verslag Steve!

  2. Heidi

    ik zou het niet beter kunnen verwoorden! Sjiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

%d bloggers liken dit: