Nogal ver …naar Lanaken.

Toch vertrokken in Kachtem twee minibusjes naar de Limburgse uithoek,  met aan boord  de dames van het avr team masters. De delegatie was bij vertrek om tien uur vijf en veertig  op het  Kachtemse marktpleintje niet compleet.  Lieve werd in Beveren opgepikt, en een eind verder, in Beernem stond nog een koppeltje te wachten. Toch wel  handig, als je  de weg wijst, dat je het verschil weet tussen links en  rechts,  zodat  de chauffeur geen onnodig ommetje dient te maken.  Met Jochen op kop van colonne en Stefaan die de rei sloot werd de reisweg  vlot ingekort.  Na een sanitaire stop,  en eentje om de innerlijke mens te versterken,  bereikten we in amper twee uur en vijftien  minuutjes het strijdtoneel.  Strijdtoneel ?   O!..  ja,  nog niet gezegd  waarom we op zo ‘n  een mooie zonnige zondag dit uitstapje maakten. ’t Was om de laatste van de “ voorjaars”  klassiekers  te betwisten,   de beker van Vlaanderen voor  masters.  Na vorig jaar als triomfators de Roeselaarse arena verlaten te hebben,  met een promotie naar tweede landelijke afdeling op zak, dienden we wel  te bewijzen dat  we dit niveau waard zijn.  Moeilijk was het niet om de meisjes te motiveren,  vastbesloten  stapten zij naar de startlijn of kampplaats, dure punten verzamelen was de opdracht, want de som van die begeerlijke cijfertjes zou bepalend zijn voor de ranking op ’t einde van de meeting.  Een ticketje heen en terug  was niet de bedoeling,  dus leek het verstandig om voldoende  eenheden,  in de avr korf  te verzamelen,  zodat we niet met beide voetjes in de degradatiezone terecht  kwamen.  Ik wist wel  dat “zakken”  geen probleem kon zijn, na een analyse van de tegenstanders,  hun prestaties dit en vorig jaar, zag ik zelfs een podiumplaats binnen de mogelijkheid.  Stoute droom, uiteindelijk weet je niet  hoe de tegenstander  zijn ploeg opstelt ,  tactische verschuivingen enz,   kunnen verrassingen opleveren waar men geen zicht op heeft.

Om twee uur startte de meeting met de 100m, titularis op de sprint  Virginie kan het niet hebben   dat er iemand voor haar uitloopt, liet dit ook nu niet gebeuren, en rijfde de eerste punten  binnen.  Violetta  zag haar score  2points hoger dan vorig jaar in het verspringen ,  Lieve kon haar kogel van 4kg een twintig centimeter verder stoten, ook hier punten winst.  Met deze drie proeven  afgewerkt   kwam het besef dat mijn analyse redelijk betrouwbaar  was, ik begon al aan de top drie te denken.  De drievolgende loopnummers,   althans  1500 en 3000m zijn afstand proeven,  800m durf ik wel een verlengde sprint  noemen . Voor de race over twee ronden nam Gudrun de start, de chrono liet wel een  iets minder goede tijd noteren,  tactisch lopen was hier de reden voor,    in  “interclub”  wedstrijden primeert  de plaats op de streep en  niet de gelopen tijd.  Vergeleken met vorig jaar bracht deze koersaanpak drie extra  punten op. Ondertussen had speaker van dienst  avr als tweede in de voorlopige rangschikking afgeroepen.   Hilde haakte haar wagonnetje  aan op een derde stek  na de start van de 1500m, liep afwachtend  om in de laatste 200m uit te pakken met een knappe eindsprint, eindigde tweede, en  twee plaatsen beter dan in  de editie 2014. Tussendoor de  lange loopkoersen,  stond er  ook nog een sprintje van 200m geprogrammeerd waarop Virginie met  haar snelle beentjes ( nou ja beentjes)  kon uitpakken.   Wederom  had ze de snelste set benen van de spurtende dames en rijfde de avr sprintbom terug het maximum aan punten binnen.    Voor de 3000m het laatste afstand nummer, was Patricia meegekomen.   De tegenstand kennende wist ze dat de derde plaats het hoogst haalbare was,    de wedstrijd tactiek   werd aan de hand van die wetenschap, bepaald.   Als laatste van een groepje van drie atletes werd de koers gelopen tot aan de laatste 200m ongeveer , dan spurtte  miss,  onhoudbaar naar de beoogde  derde stek.  Niet denken dat ik de werpers uit het oog verloren ben.  Lieve had na het kogelstoten  het atletiekterrein  overgestoken naar de discusstand.  Na zes beurten  scoorde ze evenveel punten als de vorige keer, den trainer natuurlijk tevreden de puntjes, want we hadden tussendoor gehoord dat we nog steeds op die tweede plaats stonden genoteerd.  Na het afhaken van speerwerpster Suzy wegens aanhoudende  kwetsuren had ik een vacante plaats en een probleem,  want één punt is nog steeds één punt en zonder speerwerpster is dat geen punt.  Op training zag ik regelmatig twee dametjes, leuk  babbelend duurloopjes afhaspelen.  Dorien en Bronia, ‘k dacht bij mezelf daar loopt een kandidate voor mijn  nog niet  bezette plaats op ’t speerwerpen.   Eerst had ik Dorien aangesproken en mijn probleem uitgelegd,  kortom zij probeerde eens met de speer te werpen, was bereid  mee te gaan naar de wedstrijd, maar een lastige knie, waaraan ze later geopereerd werd,  belette dat .  Bronia  had  ook interesse  getoond naar het speerwerpen, dus vroeg ik haar om de klus aan te nemen,  en na gezegd te hebben dat ik tevreden was met één punt ( want één punt is..) aanvaarde ze mee te gaan met het team.  Ik denk dat mevrouwtje niet content was met één punt want een achtste plaats in de wedstrijd leverde haar five  points op.  Niet alleen de trainer maar de ganse ploeg  blij met die score.

Met nog één wedstrijd te lopen stonden we nog steeds tweede,  de derde en vierde gerangschikte clubs stonden wat punten verschil  betrof,  kort achter ons geplaatst.  Als je weet dat de winnaar  van de Match samen met de tweede promoveert naar eerste landelijke,   ja dan  stijgt  de spanning wel een beetje.  Dus nog die laatste en moeilijke  4 x 100m, stokje doorgeven  binnen de zone ..niet  laten vallen. Een goed  geoefende avr team( Lieve, Violetta, Gudrun en Virginie )  maakte geen fout , liep als derde over de aankomstlijn, en oogsten voldoende punten om de tweede plaats in de eind uitslag te verzilveren en het ticketje hogerop  in de binnenzak te steken.  Het avr team stijgt daarmee voor het  tweede jaar op rij .

Het team 2015 :

Virginie Catry                    Violetta De Muynck       Lieve Sambaer                 Gudrun Bonte

Hilde Hindyckx                 Patricia Delvael                Bronia Magiera

Proficiat dames !

Dank voor de goede en comfortabele reisomstandigheden  aan Jochen Gayse ,  goede organisatie. Ook aan de chauffeur van het tweede busje,  Stefaan  een dankwoord   voor de heenreis ,   we hebben  hem voor de terugweg moeten vervangen,   wegens het tijdens de wedstrijden door, van een verkeerde dorstlesser  te genieten  ( was zo afgesproken).  Virginie was als reserve driver aangeduid.

Lucien.

Advertenties
Categorieën: Uncategorized | 1 reactie

Berichtnavigatie

Een gedachte over “Nogal ver …naar Lanaken.

  1. desendre linda

    aan alle dames van harte proficiat en vooral aan mijn dochter Violetta die toch die jaar al een kijkoperatie heeft erop zitten aan haar knie. Dames doe zo verder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

%d bloggers liken dit: